Sphaeristerium

Jeszcze nie czytałem ale już jestem pod wrażeniem :), książka zapowiada się świetnie, gratulacje!

W książce nie pojawiły się nazwy wszystkich klubów piłkarskich z Breslau, bo zwyczajnie nie było na to miejsca. Większość z tych, które wymieniłeś, to małe kluby osiedlowe. Przed wojną było ich jeszcze więcej. Każde osiedle miało przynajmniej jeden taki zespół. Poza tym istniało kilka większych klubów z ambicjami. Te kluby miały swoją wierną widownię, nieźle rozwiniętą infrastrukturę (jak na tamte czasy) i uczestniczyły w rozgrywkach najwyższej klasy w regionie (czyli potencjalnie miały szansę na mistrzostwo Niemiec). To były naprawdę poważne, wielosekcyjne, działające z rozmachem organizmy.


Skupmy się na futbolu. Jak to wygląda w porównaniu do powojennego Wrocławia? Chyba tylko Ślęza w latach 90. ubiegłego wieku próbowała na poważnie przełamać hegemonię Śląska. Spośród największych polskich aglomeracji Wrocław wyróżnia się tym, że miał/ma tylko jednego reprezentanta w pierwszej lidze/ekstraklasie. Czyli od dawna mamy w mieście monokulturę. Samo w sobie nie jest to niczym złym, bo "koncentracja sił i środków" to naturalny proces w sporcie (i nie tylko). W Berlinie, Wiedniu czy choćby Krakowie też nie ma już tylu klubów z ambicjami, co kilka dekad temu.

Tyle że we Wrocławiu ta koncentracja poszła o wiele dalej. I nie jestem pewien, czy wychodzi to lokalnemu sportowi na zdrowie. Miasto stawia przede wszystkim na wielkie, dobrze opakowane wydarzenia. A siły i środki skoncentrowano na piłce nożnej kosztem innych dyscyplin (np. piłki ręcznej, żeby nie szukać daleko). Rozmawiałem jakiś czas temu z panią prezes pewnego klubu kajakowego, który zajmuje się czystą rekreacją. W zeszłym roku zorganizowali np. fajne regaty w stylu retro na Odrze. Ale od lat nie mogą się doprosić o najprostszą pomoc Ratusza. Pani prezes, niewątpliwie człowiek z pasją, jest zmęczona i sfrustrowana. Inny przykład to wrocławskie kluby hokeja na lodzie (pasjonaci i amatorzy), które nie mają gdzie we Wrocławiu trenować i jeżdżą w tym celu po różnych miastach (tej zimy mogli właściwie pograć na Fosie, zamiast narzekać ;) ). Takich inicjatyw jest we Wrocławiu sporo, ale odbywają się gdzieś na marginesach życia miasta. A coroczny maraton to dla większości mieszkańców głównie poważne utrudnienie w ruchu. Dawne czasy już nie wrócą. W dawnych czasach po prostu nie wstrzymywano ruchu w czasie biegów przez miasto ;)

Doceniam oczywiście sportową aktywność dzisiejszych wrocławian :) Nie wspomniałeś np. o całej masie drużyn amatorskich grających w różnych amatorskich ligach (sam w takiej grałem jeszcze do niedawna). To świetna sprawa. Wiele osób biega, w zimie coraz więcej pojawia się w parkach czy na wałach biegaczy na nartach. Może z czasem przybierze to jakieś bardziej zorganizowane formy? Mam nadzieję. Ale dziś, nie tylko we Wrocławiu, dużo mniej ludzi uprawia sport, a sportem interesują się raczej przed TV. Lepiej chyba być kibicem Barcelony/Realu (niepotrzebne skreślić) niż jakiegoś dzielnicowego klubiku? Fajniej obejrzeć szlagier ligi angielskiej niż jakąś kopaninę na stadionie Ślęzy, prawda?

Na pewno jest mniej różnorodnie, niż 80-90 lat temu. Ale to nie znaczy, że "my teraz jesteśmy gorsi, niż oni wtedy". Po prostu świat się zmienił.

Pozdrawiam

Pamiętam Ślęzę z lat 90., grającą w 2 lidze. W pewnym momencie byli o krok od awansu do 1 ligi. Mieli 6 punktów przewagi nad trzecią drużyną (chyba Sokołem Pniewy) po rundzie jesiennej, a dwie pierwsze awansowały (wtedy dawali tylko 2 punkty za zwycięstwo, więc ta przewaga była naprawdę duża). Ale na wiosnę Sokół i Warta okazały się organizacyjnie skuteczniejsze ;) Tej jesieni na Wróblewskiego waliły tłumy - stadion pękał w szwach. I żadnego kibolstwa. Dużo panów w średnim wieku z dziećmi (na Oporowskiej tacy ludzie rzadko się pojawiali, bo tam wtedy było inaczej niż dzisiaj). Ukształtował się nawet taki jakby "młyn" na Wróblewskiego - tyle że bez chamstwa i na luzie. Z czerwono-żółtymi szalikami, śpiewali sobie, bawili się i nie dawali się wciągać w jakieś środowiskowe bzdury. Przynajmniej tak to pamiętam. No i nie zapomnę nigdy Mariusza Tomzińskiego :) To był grajek! w ogóle tamta Ślęza miała mocną paczkę i przyjemnie się oglądało ich grę. Poza tym dobrze działała na mnie (do dzisiaj działa) atmosfera tamtego stadionu i jego okolic. Muszę znowu wybrać się na Ślęzę :)

Wracając do historii. Wtedy wydawało się, że układ w mieście się zmieni, bo Śląsk leciał akurat z ekstraklasy. A potem, już na wiosnę, przez chwile wydawało się, że będą derby w 1 lidze, ale Śląsk spadł, Ślęza nie awansowała i były derby w 2 lidze :)

Football fiction: co by było gdyby? Gdyby Ślęza jednak wtedy awansowała, a Śląsk spadł?

Ps.: a o Śląsk bym się nie martwił. Temu klubowi nie potrzeba 40 tysięcy wiernych kibiców. Temu klubowi potrzeba 30 tysięcy zwykłych kibiców, a oni przyjdą na nowy stadion, bo będzie nowy. A jak zobaczą widowisko, poczują atmosferę, a Śląsk będzie częściej wygrywał, niż przegrywał, to będą przychodzić. Taki ze mnie optymista.

Ps.: przypomniała mi się właśnie, chyba przez kontrast, Oporowska w czasie meczów 3 ligi z Walką Zabrze, Carbo Gliwice czy Rozwojem Katowice:) To też miało swój urok.